5 apr '21

Een verhaal en een boodschap over 's-Heerenvijvers

Al vele jaren lopen we graag over het landgoed 's-Heerenvijvers. En dan doen we net alsof het van ons is. Martien van de Ven vertelt er meer over:

Afgelopen zomer heb ik toevallig kennis gemaakt met de eigenaren van ‘s-Heerenvijvers. Zij waren bezig met het vervangen van de overkapping achter de oude koestal van Jan de Mats. Het leek er op dat ze problemen hadden met het uitzetten van de nieuwe schuur en later met het dak. Omdat ik mijn fiets al jaren in die schuur mag zetten bood ik als dank aan hen te helpen.

Al werkend hebben ze mij veel verteld over de geschiedenis van ‘s-Heerenvijvers en hun familie. Ik mag nu ook levenslang mijn fiets daar neerzetten en heb al een stoel en kapstok. Bij deze wil ik mijn kennis delen met de leden van onze vereniging, ook om begrip op te brengen voor hun privacy.

   

Het landgoed ’s-Heerenvijvers.

Het landgoed was tot 1672 eigendom van Sweerts de Landas, zoals de hele regio eigendom van hem was. Daarna werd het eigendom van Ferdinand van Merode, ook geen arme jongen. Vervolgens wisselde het enkele keren van eigenaar tot het in 1936 gekocht werd door Othon Loupart.

Othon Loupart werd geboren in Immekeppel in Duitsland en had de Belgische nationaliteit. Bij het uitbreken van de eerste wereldoorlog vluchtte hij naar Moresnet, wat neutraal was. 
Over Moresnet: Na de val van Napoleon werd Europa opnieuw ingedeeld. Een heel klein stukje grond, gelegen net onder Vaals, met daarop een zinkmijn werd vergeten. Zo ontstond in 1816 Moresnet met hoofdstad en enige stad (dorp) Kelmis. Moresnet grensde aan Vaals en vormde zodoende een 4-landenpunt. Uiteindelijk werd Moresnet in 1919 bij België gevoegd.

  

Van Loupart naar Eijsbouts

In 1915 ging Othon, die veel talen machtig was, in Rotterdam economie studeren en kwam daarna bij Philips terecht. Bij Philips was zijn eerste opdracht in Sint-Petersburg lampen te gaan verkopen. Er waren zes concurrenten maar hij haalde de order binnen. Hij kwam al snel in de raad van bestuur terecht.

Het in 1936 door hem gekochte landgoed, met daarop een door Sweerts de Landas aangelegde visvijver en door Othon gebouwd buitenverblijf, ging dienen als vergaderruimte voor de raad van bestuur van Philips. Ook werd een schietberg aangelegd met daarop een prieeltje met beukenhaag. Van de haag zijn nog enkele exemplaren overgebleven met daarin veel inscripties van inmiddels oude of overleden Oirschottenaren. De schietberg diende als kogelvanger voor de schietoefeningen van de burgerwacht, als voorbereiding op de verdediging in de tweede wereldoorlog.

Othon had een dochter, Marie-Louise. Zij trouwde met Quirinus Eijsbouts, een chirurg uit Eindhoven en zoon van de klokkengieters uit Asten. De huidige eigenaars zijn hun drie zonen: Othon (huisarts in Son), Quirijn (chirurg in Haarlem) en Charles (advocaat in Amsterdam).

  

Inmiddels is de oude koestal van Jan de Mats verbouwd tot buitenverblijf waar de drie families vaak verblijven.

Nu we weten dat dit buitenverblijf vaak bewoond is, zullen wij als leden van de atletiekvereniging hun privacy eerbiedigen en niet door hun “tuin” of over de stoep lopen, als dank voor het openstellen van hun prachtige landgoed.

Martien van de Ven.

Nieuws (2021)

13 apr '21

Bootcamp in de publiciteit

Sinds we begin 2017 zijn gestart met bootcamp zien we daar een trouwe groep deelnemers. Trainers van het eerste uur zijn Irene van Gestel (op maandag) en Johan der Kinderen (donderdag).

Nu Irene door een ongelukkig fietsongeval haar kuitbeen heeft gebroken, is ze tijdelijk uit de roulatie en wordt ze vervangen door Mark van Dommelen.

Vandaag waren Irene en Johan allebei op het atletiekveld, want ze hadden een afspraak met een correspondent van De Uitstraling. Dat interview vond telefonisch plaats in verband met de corona-maatregelen. Terwijl Mark de deelnemers bezig hield, kregen Irene en Johan gelegenheid om onze bootcamp-trainingen te promoten. 

Het 14-daagse magazine De Uitstraling heeft net als andere periodieken een gebrek aan kopij, omdat veel sport-activiteiten stil liggen. Dat is de reden dat al een aantal leden van onze vereniging geïnterviewd zijn. En ook omdat dat ze interessante verhalen te vertellen hebben, natuurlijk! 

Foto's van de training en het telefonisch interview staan in het FOTOBOEK  

10 apr '21

Henk van Gerven haalt zijn medaille op in Breda

Dat Henk van Gerven, lid van Atletiek Oirschot en de stichting Loopgroep Bali Runners, een fanatieke hardloper is weet bijna iedereen in Oirschot. In het afgelopen jaar kon Henk door het coronavirus geen wedstrijden lopen. Daarom was hij heel blij toen hij hoorde dat op 11 april in Breda een hele marathon zou worden gehouden. Hij schreef zich in voor dit evenement, dat helemaal coronaproof zou zijn.

Geheel in eigen stijl bedacht Henk voor zichzelf een bijzondere voorbereiding. Hij zou in de periode van 11 januari tot 11 april elke dag een training gaan doen van minimaal 10 kilometer. Als Henk iets van plan is, dan doet hij dat ook. “Niet denken, maar doen” is niet voor niets de slogan, die Henk zelf heeft bedacht. Weer of geen weer, elk dag liep Henk in de omgeving van Oostelbeers zijn rondjes, vaak in het donker, regen, sneeuw, harde wind. Het deerde Henk allemaal niet.

Afgelopen week kwam echter het bericht dat de Marathon van Breda vanwege de ontwikkelingen rond het coronavirus niet door zou gaan. Een grote teleurstelling voor Henk, want hij had alles bij elkaar in drie maanden tijd ongeveer 1340 kilometer gelopen. Het hoort helemaal bij Henk dat hij snel een ludieke oplossing bedacht. Hij stelde aan de organisatie voor om op 10 april van Oostelbeers naar Breda te lopen en daar de medaille voor deze marathon op te gaan halen.

De organisatie vond dat een goed idee en zo liep Henk vandaag, begeleid op de fiets door zijn loopmaatje Elia Deenen van de Bali Runners, over de Brabantse wegen naar Breda. De voorspelde regen bleef uit en Henk was in topvorm. Daardoor kon hij onderweg genieten en na bijna 46 kilometer de beloofde medaille in ontvangst nemen.

Zijn tocht via Hilvarenbeek, Goirle, Riel, Alphen, Gilze en Bavel had deze sterke hardloper in precies 4,5 uur volbracht. Een heel mooie prestatie van Henk, die zich niet laat tegenhouden, ook niet door het coronavirus. Hij heeft weer laten zien dat nagenoeg alles mogelijk is, als je er echt voor gaat. 

Kees Smetsers 

6 apr '21

Een tocht door de hel

Lees hier wat Ad van Zelst nu weer beleefd heeft:  

Sinds corona onze trainingsmogelijkheden beperkt hebben we bij de club een app-groep “Tandje erbij”. Dat zijn – ahum – de wat betere en gezelligere lopers van onze club. Door het gebrek aan uitdagingen in de vorm van wedstrijden bedachten ze een mooi doel: 20 x 21 km hardlopen in 2021.

Nu vond ik dat gezien mijn gevorderde leeftijd nogal heftig en legde mijn doel voor 2021 op 12 halve marathons. En uiteindelijk de wedstrijd in Eindhoven of Valkenswaard binnen 1:55 uur.

Ik begon met het samenstellen van een aantal halvemarathon-routes door het buitengebied. Allemaal over verharde wegen en fietspaden, voor de veiligheid. En ook eenvoudig van opzet, zodat je ze gemakkelijk in je hoofd kunt opslaan. Na ze een keer gefietst te hebben liep ik in februari en maart drie van deze routes. In mijn eentje.

Op 20 maart liepen we met de groep door de hei. Toen ik thuiskwam gaf Strava 18 km aan. Hoewel ik goed gaar was kon ik het niet laten nog een keer rond het kanaal te lopen, zodat ik op 21 kilometer uitkwam. Dat was nummer 4.

Op 27 maart ging ik met Marieke, Ria en Henry, onder leiding van Henriëtte, vanaf Hoeve 1827 aan de Oude Grintweg de Kampina op. Een prachtige route met weliswaar wat hagelbuitjes en veel wind, maar toch prachtig. Dat was nummer 5.

De Paasdagen brachten Tonny en ik door bij familie in Zeeuws-Vlaanderen. Hardloopspullen meegenomen, maar het was rotweer, koud en nat. Toch besloot ik op tweede Paasdag te gaan lopen. Ik kon altijd nog omkeren als het te erg werd.

Nou, het werd erg. Maar ik keerde niet om! Het was 4 graden, gevoelstemperatuur -2 graden. De eerste 3 kilometer had ik de storm pal tegen. Wind van 40 km/u met vlagen van 60 km/u. Dan sta je dus echt even stil. Bij de Westerschelde aangekomen besloot ik om aan de noordkant van de dijk te gaan lopen richting Breskens. Dan had ik het zwaarste maar gehad. De wind kwam nu schuin van voren en dat was ook zwaar, maar niet zo erg als pal tegen. Na 2 kilometer het volgende probleem: het pad stond onder water! Ik kon kiezen: terug of er doorheen. Voordat ik er erg in had liep ik al te soppen. Wat een ellende. Na een dik uur liep ik Breskens binnen en daar werd de wind wat gebroken door de gebouwen. Op de dijk bij de veerhaven heb ik een selfie gemaakt. Ik kon me nauwelijks staande houden in de wind.

Op de weg terug koos ik de zuidkant van de dijk en hoewel de wind van alle kanten leek te komen, was het toch een stuk gemakkelijker. Wel nog twee buien hagelslag, maar het was niks vergeleken bij de heenweg. Na 2 uur 2 minuten kwam ik binnen en dat vond ik toch een nette tijd voor mijn 6e halve van 2021.   

Ad van Zelst

De avonturen van "Een Tandje erbij" in 2021 staan in het FOTOBOEK

Home knop